“Het lijkt me soms eigenlijk best fijn om jou te zijn”: zei een vriendin laatst tegen me. “Jij hebt geen verplichtingen”. “Je doet alleen maar dingen die je leuk vindt”, “Hoeft je nooit druk te maken of je wel genoeg uren werkt” en… “Je hebt altijd een excuses om onder dingen uit te komen”.

Groener gras

Nooit was het in mij opgekomen dat mijn gras groener zou lijken voor een gezond iemand. Waar ik alleen maar kan dromen van haar gezondheid; heeft zij blijkbaar af en toe behoefte aan mijn pijn en gebrek aan energie om onder de druk van de maatschappij uit te komen.

In sommige opzichten heeft ze gelijk. Ik ben niks verplicht. Er is geen dag dat ik opsta en opzie tegen mijn daginvulling. Ik hoef me inderdaad niet druk te maken over uren, omdat ik het minimum krijg en niet kan werken voor meer. Ik kan altijd zeggen: ‘Ik kom niet, want… ik ben moe’ of ‘ik heb pijn.’

Geen excuses

Maar hoe kan ik haar duidelijk maken dat als ze mijn leuk ingevulde dagen krijgt dat ze niet alleen mijn pijn en vermoeidheid voelt, maar ook: het zo graag een verplichting willen hebben, omdat dat betekent dat je niet afhankelijk bent van je lichaam. Ik zou willen dat ze kan voelen dat ik zelfs de niet-betaalde overuren mis, omdat werken mijn zelfstandigheid teruggeeft. Dan kan ze begrijpen dat als ze mij was ze nooit ‘ik ben moe’ of ‘ik heb pijn’ als excuses zou gebruiken, omdat ik door die ‘excuses’ al zo veel moet missen.
 
Ik gun haar verlies. Niet om te verliezen, maar om te weten hoe winst voelt.
 
Ik wil meer, ik wil veel meer. Er is zoveel waar ik over droom, zoveel waar ik in beperkt word. Maar ik heb iets wat zij niet heeft: Genot. Ik geniet van wat ik wel kan, want ik heb gevoeld dat er ook minder kan zijn. Sommige dagen baal ik, sommige dagen ben ik verdrietig, maar met mijn tranen geef ik mijn tuintje water en zie ik langzaamaan steeds meer bloemen opbloeien.
 
‘Je hebt gelijk’ antwoord ik langzaam. ‘Misschien is het soms fijn om mij te zijn’.